„Nie szukam litości. Chcę tylko, żeby widziano w nas mamy, które każdego dnia robią wszystko, by ich dzieci mogły żyć godnie.”
Masza ma 13 lat. Ma autyzm i nie mówi.
Jej mama wychowuje ją sama – bez męża, bez rodziny, bez stałej pomocy.
„Jestem mamą, tatą, opiekunką, nauczycielką i psycholożką w jednej osobie. Ode mnie zależy każdy szczegół naszego życia – od jedzenia po codzienne wyzwania.”
W 2014 roku, z powodu wojny na wschodzie Ukrainy, jej dom znalazł się na terenach objętych działaniami wojennymi. Straciła wszystko – dach nad głową, poczucie bezpieczeństwa i stabilności. Po raz pierwszy musiała wtedy opuścić swoje miejsce i zaczynać od nowa w obrębie kraju.
Po 2022 roku, z powodu pełnoskalowej wojny, znów musiała uciekać – po raz drugi zmienić kraj i całe życie, szukając schronienia w Polsce.
Tu zaczęła życie od nowa. Otrzymuje świadczenie jako opiekunka dziecka z niepełnosprawnością – ale prawie 70% tej pomocy pochłania czynsz. Na resztę zostaje tylko to, co najpotrzebniejsze: jedzenie, środki higieniczne, ubrania.
„Masza rośnie. Potrzebuje specjalnych ubrań – bez zamków i guzików, wygodnych butów na rzepy, pielęgnacji. Nawet najprostsze rzeczy stają się wyzwaniem, gdy brakuje pieniędzy.”
Mimo zmęczenia i stresu, mama się nie poddaje.
Każdego dnia – z miłością i odpowiedzialnością – robi wszystko, by jej córka czuła się bezpiecznie.
„Nie proszę o współczucie. Chcę tylko, żebyśmy były widziane nie jako ‘utrzymanki’, ale jako matki, które walczą o swoje dzieci – z godnością, każdego dnia, mimo wszystko.”
W Patchwork znamy wiele takich historii.
Każda z nich pokazuje, że siła i czułość mogą iść razem.